Svensk ordbok 2009, webbversion
förky
´
la sig
verb
förkylde förkylt
,
pres.
förkyler
för·kyl·er
●
drabbas av förkylning
med.
förkyla sig
sedan 1642
till fornsv.
forköla
’förkyla; nedkyla’; jfr
1
kyla
Subst.:
förkylning